ზელენსკიმ საკაიფოდ დასცინა პუტინს.
ირონიული პასაჟები წერილიდან. მაინც რას ნიშნავს პრეზედენტობამდე მასხარა რომ იყავი.
სამ დღეში კიევის აღებას აპირებდით, ახლა კი 2027-2028 წლების ომის გეგმებს ადგენთ.
რუსეთის იმპერიის აღდგენა გინდოდათ, მაგრამ რუსეთის ისტორიაში პირველი მმართველი გახდით, რომელსაც სამხედრო დახმარებისთვის ჩრდილოეთ კორეისთვის უნდა მიემართა.
უკრაინის დამოუკიდებლობის შეზღუდვას ცდილობდით, მაგრამ საბოლოოდ ჩინეთზე უფრო დამოკიდებული რუსეთი მიიღეთ.
გინდოდათ მსოფლიო დაღლილიყო უკრაინით, მაგრამ დღეს მსოფლიო უფრო მეტად იღლება რუსეთით.
26 წელი აგებდით სისტემას, სადაც ყველაფერი ერთ ადამიანზე იყო დამოკიდებული, და ახლა ყველაზე დიდი პრობლემა თავად ეს ერთი ადამიანია.
ომი უკრაინის წინააღმდეგ დაიწყეთ, მაგრამ საბოლოოდ ბრძოლა საკუთარი პოლიტიკური გადარჩენისთვის გიწევთ.
უკრაინის დემორალიზაციას ელოდით, მაგრამ აჯანყება საკუთარ სამხედრო სტრუქტურებში მიიღეთ.
გინდოდათ უკრაინის ევროპული მომავალი შეგეჩერებინათ, მაგრამ უკრაინა დასავლეთთან უფრო ახლოს აღმოჩნდა, ვიდრე ოდესმე.
ენერგეტიკის განადგურებით უკრაინელების ნების გატეხას ცდილობდით, მაგრამ დღეს რუსებს უწევთ დრონებისა და აფეთქებების შიშით ცხოვრება.
26 წელი აგებდით „ძლიერ სახელმწიფოს“, მაგრამ დღეს თქვენი მთავარი ინსტრუმენტი უფრო მეტი მობილიზაცია და უფრო მეტი რაკეტაა.
უკრაინული იდენტობის გაქრობა გინდოდათ, მაგრამ სწორედ ამ ომმა შექმნა ყველაზე კონსოლიდირებული უკრაინული ერი თანამედროვე ისტორიაში.
ისტორიაში იმპერიის აღმდგენად შესვლა გინდოდათ, მაგრამ შეიძლება დაგიმახსოვრონ, როგორც ლიდერი, რომელმაც რუსეთი ყველაზე მეტად დააახლოვა ჩრდილოეთ კორეასთან და ყველაზე მეტად დააშორა უკრაინას.
ფიქრობდით, რომ დრო თქვენს მხარეს იყო, მაგრამ დღეს დრო უფრო მეტად თქვენი მოწინააღმდეგეა, ვიდრე უკრაინის.
26 წელი ელოდებოდით ისტორიულ ტრიუმფს, მაგრამ ახლა სულ უფრო ხშირად გიწევთ ახსნა, რატომ არ დასრულდა ომი, რომელიც რამდენიმე დღეში უნდა დასრულებულიყო.
რუსეთი კი არ იღლება მხოლოდ ომით, რუსეთი სულ უფრო მეტად იღლება თქვენით.
ფიქრობდით, რომ დრო თქვენს მხარეს იყო, მაგრამ 26 წლის შემდეგ დრო უფრო მეტად თქვენ წინააღმდეგ მუშაობს, ვიდრე უკრაინის წინააღმდეგ.
ახალგაზრდობაში ისტორიის შეცვლა გინდოდათ, სიბერეში კი სულ უფრო მეტ დროს ხარჯავთ იმის ახსნაზე, რატომ ვერ დასრულდა ომი.
26 წელი ხელისუფლებაში გაატარეთ, მაგრამ რაც უფრო დიდხანს რჩებით, მით უფრო ხშირად ისმის კითხვა არა „ვინ მოვა თქვენს შემდეგ“, არამედ „როდის მოვა შემდეგი“.
გინდოდათ რუსეთის მომავლის სიმბოლო ყოფილიყავით, მაგრამ სულ უფრო ხშირად რუსეთის წარსულის სიმბოლოდ აღგიქვამენ.
26 წლის შემდეგ სიბერემ თავისი გაიტანა, დღეს რუსეთის ყველაზე დიდი პრობლემა უკვე აღარ არის მხოლოდ ომი, არამედ ის, რომ ქვეყანას ისევ ერთი და იგივე ადამიანი მართავს.